قزوین سرزمین دشت های پهناور و کوه های مرتفع

اگر عاشق گشت و گذار در دل طبیعت هستید، قزوین یکی از بهترین انتخاب هاست، چرا که به دلیل تنوع اقلیمی چندگانه حاکم بر این استان در فاصله کوتاهی دشت، کوهستان و کوهپایه را تجربه خواهید کرد. استان قزوین که در حوزه مرکزی ایران با مساحتی معادل ۱۵۸۲۱ کیلومتر مربع واقع شده است، از شمال […]

اشتراک گذاری
12 فروردین 1402
361 بازدید
نویسنده : مریم کشاورز مسعودیان
کد مطلب : 1250

اگر عاشق گشت و گذار در دل طبیعت هستید، قزوین یکی از بهترین انتخاب هاست، چرا که به دلیل تنوع اقلیمی چندگانه حاکم بر این استان در فاصله کوتاهی دشت، کوهستان و کوهپایه را تجربه خواهید کرد.

استان قزوین که در حوزه مرکزی ایران با مساحتی معادل ۱۵۸۲۱ کیلومتر مربع واقع شده است، از شمال به استان های مازندران و گیلان، از غرب به استان های همدان و زنجان، از جنوب به استان مرکزی و از شرق به استان تهران محدود می شود. سلسه جبال البرز مرکزی و کوه های رامند و خرقان از سه جهت استان را فرا گرفته و دشت گسترده ای را به وجود آورده اند که از شمال به جنوب ۷۵ کیلومتر و از شرق به غرب حدود ۹۵ کیلو متر است.

بنابراین، اگر تمایل دارید طبیعت شمال کشور را با آرامش و البته بکر و دست نخورده تر از استان های گیلان و مازندران تجربه کنید پیشنهاد می شود از مناطق شمالی قزوین بازدیدی داشته باشید، از سوی دیگر مناطق گرم و اقلیم کوهستانی این استان را میتوان با فاصله چند کیلومتری در جنوب این استان یافت.

دریاچه اوان

دریاچه اوان را احتمالا میتوان گل سرسبد گردشگری طبیعی قزوین دانست؛ دریاچه ای در نیمه شمالی الموت که با طی کردن فاصله ای حدود ۷۵ کیلومتری از شهر قزوین می توان به آن رسید.

این دریاچه که ۴ روستای اوان، وربن، زواردشت و زرآباد را در حوالی خود دارد، با بیش از ۷۰ هزار متر مربع مساحت و با عمق حدود ۶ متری که مستقیما از چشمه های موجود کف دریاچه تغذیه می شود، منظره بی مانند ترکیب دریاچه و کوهستان های سرسبز، از اوان یک خاطره دلنشین برای گردشگران داخلی و خارجی ساخته است؛ اما نباید فراموش کرد که در سفر به اوان به دلیل فاصله این دریاچه تا روستاهای مجاور باید امکانات اولیه به همراه داشته باشید. پرنده نگری، قایق سواری، کوهپیمایی و عکاسی از تفریحاتی است که می توانید در دریاچه اوان تجربه کنید، اما به خاطر داشته باشید به دلیل وجود گیاهان در بستر این دریاچه و کف لغزنده و رسوبات این دریاچه شنا کردن در آن ممنوع است.

غیر از گونه های درختی دست کاشت همچون؛ بید، چنار، تبریزی، سیب، آلبالو، گیلاس، سنجد، فندق و گردو و گیاهان علفی مانند؛ گون، کنگر، شیرین بیان و گونه های مختلف دیگر از خانواده گرامینه و لگومینیوزه هم در حوزه آبخیز اوان وجود دارند. از گیاهان داخل دریاچه هم می توان به نی بن در آب phararmites australis و گیاهان غوطه ور خوشاب potamageton crispus و چنگال آبی  ceratophylum demersum اشاره کرد.

حیات وحش این حوزه آبخیز شامل؛ کل و بز – که به علت شکار بی رویه و تخریب زیستگاه آنان کاهش چشمگیری یافته اند – پلنگ، خرس قهوه ای، روباه، شغال، گرگ، گراز، شنگ، سیاه گوش (گربه وحشی) انواع عقاب ها، دال، دلیچه، شاهین، جغد، کبک، فاخته، دارکوب، سبزقبا، زاغی و انواع گنجشک سانان، قورباغه، لاک پشت، خرچنگ و … می شود که باید انواع ماهی از جمله قزل آلای رنگین، کپور و اردک ماهی را هم به آن افزود.

غار سفیدآب

این غار در ۴ کیلومتری روستای سفیدآب و در دل کوه سفید چشمه قرار دارد. ارتفاع تقریبی آن ازسطح دریا ۲۴۰۰ متر ازسطح دریا است که با مختصات ۵۰/۲۰/۴۲ درجه طول شرقی و ۳۶/۳۴/۴۲ درجه عرض شمالی برابری می کند.این غار به خاطر وجود آب بسیار، دهلزهای عمودی فراوان- که فرود بعضی چاه رودهای آن به عمق پنجاه متر می رسد- استلاکتیت و استلاکمیت های جوان و بافت گل کلمی درسطوح مختلف آن مورد توجه غارنوردان و توریست های ماجراجو است. زمین شناسان براساس سنگ های آهکی رسی مربوط به سازند روته سن غار سفید آب رابین ۲۵۰ تا ۲۹۰ میلیون سال تخمین زده اند.

غار ولی

این غار در۵ کیلومتری جنوب غربی روستای گشنه رود از بخش رودبار شهرستان با مختصات ۴۹/۵۲/۵۵ درجه طول شرقی و ۳۶/۳۴/۲۰ درجه عرض شمالی در ارتفاع ۱۶۲۰ متری از سطح دریا قرار دارد که حدود ۲۵۰ میلیون سال قبل بر اثر انحلال سنگ های آهکی سازند روته تشکیل شده و متعلق به دوره پرمین و اواخر دوران زمین شناسی است. این غار از نوع مرطوب بوده و دارای یک تالار اصلی و چند تالار فرعی به مساحت حدود یکصدمتر و ارتفاع بیست متر می باشد که هوایی ساکن و سرد دارد. متاسفانه استالاکتیت ها و استالا کمیت های بسیار زیبا و حجیم آن به دلیل دسترسی، نسبتا دستخوش تخریب سودجویان قرار گرفته وچکیده ها و چکنده های فراوانی توسط غارتگران شکسته و به یغما رفته است. بعضی شواهد از انسان زی بودن این غار درگذشته های دور حکایت دارد.

غار های عباس آباد

در شمال شرق شهرآبگرم و در ارتفاع ۱۶۰۰ متری از سطح آب های آزاد، دو دهانه غار با مختصات ۳۵/۴۱/۴۳ درجه عرض شمالی و ۴۹/۱۸/۱۰ طول شرقی وجود دارند که با دارا بودن افزون بر ۱۸۰ متر طول و یک تالار بزرگ، به پرتگاه ها، چاه ها و دهلیزهای متعددی منتهی می شوند. این دو غار در گذشته‌های دور انسان‌زی بوده و پناهگاهی امن در حوادث برای پیشینیان به شمار می آمده اند.

غار قلعه کرد

این غار در ۲۰ کیلومتری برج های دوگانه خرقان در دهستان حصاراز توابع شهر آبگرم قرار دارد و با مختصات جغرافیایی ۴۸/۵۱/۳۰ طول شرقی و ۳۵/۴۷/۵۴ عرض شمالی، ارتفاع آن از سطح دریا حدود ۲۰۶۴ متر است. پس از عبور از دهانه غار و فرود از یک چاه راه پانزده متری، تالاری به وسعت بیش از یکهزار مترمربع رخ می نماید که دارای  چکیده ها و چکنده های فوق العاده زیبا و مسحور کننده است. رطوبت بالا، نقاشی های دیواری – که نشان از انسان زی بودن غار در سال های دیرین دارد– و حوضچه های آب، ویژگی های غار قلعه کرد را افزایش داده است. قدمت این غار به دوره الیگومیوس و دوران سوم زمین شناسی می رسد که تا چهل میلیون سال پیش تخمین زده می شود.

غار حاجت خانه آکوجان

در دامنه یکی ازکوه های نزدیک روستای آکوجان به نام« بزادشت» از ناحیه رشکین پره، غاری قرار دارد که حاجت خانه خوانده می شود. مردم محل شب های جمعه به این غار می روند و به عبادت می پردازند. سنگ های بدنه داخل غار تمامی صیقلی شده و برروی آنها نقوشی کنده کاری شده است. این غار در فاصله ۷۹ کیلومتری ازشهرقزوین دربخش رودبارشهرستان واقع شده است.

منطقه حفاظت شده باشگل

منطقه باشگل که در غرب شهرستان تاکستان و در عرصه ای به وسعت تقریبی ۲۷ هزار هکتار گسترده است تحت مدیریت حفاظت شده زیست محیطی قرار دارد و گونه های جانوری فراوانی در آن به زندگی و زاد آوری می پردازند. این منطقه با سیمای کاملا تپه ماهوری پناهگاه امنی برای جمعیت قوچ ،میش و آهوهای بومی و مهاجری است کــه از استــان هـای همجوار به آن روی می آورند.

ایوان سنگی نیاق

در مغرب آبادی نیاق کوه سنگی یکپارچه و کم ارتفاعی وجود دارد که آثار طبیعی و مصنوعی باقی مانده بر فراز آن را «ایوان نیاق»، «دیوایوان» و «طاق محمد حنیفه» نام نهاده اند. در زیر دیواره نسبتا بلند بالای کوه – که به سوی شرق کشیده شده و نیم طاقی طبیعی زیبایی از سنگ به ارتفاع تقریبی ده متر به وجود آورده – سطح سنگی گسترده ای است که به روستای نیاق و چشم اندازهای مجاور آن احاطه دارد. در قسمت جنوب غربی این صفه، حوضی سنگی به طول ۸ و عرض ۵/۲ متر کنده شده که با هفت پله از سنگ تراشیده به عمق آبگیر می رسد و همواره دارای آب است. بر بالای ایوان قلعه ای وجود داشته که آثار قابل ملاحظه ای از آن باقی نمانده و تنها مخازن ذخیره غله و حبوبات آن هم اینک یادآور گذشته پرشکوه قلعه و ایوان نیاق است.

نوشته های مشابه

یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند
گزارش پیام‌شهر از دردِ دل‌های کارگران شهر

یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *