قبیله گرایی

قبیله گرایی، قوم گرایی یا تریبالیسم، تفکر سازماندهی یک قبیله یا قبایل برای دفاع و حمایت افراد عضو آن قبیله یا قبایل را گویند. همچنین قبیله گرایی را می‌توان روش تفکر یا رفتار گروهی از مردم که زیرمجموعه یک قبیله یا نژاد خاص هستند، تفسیر کرد که وفاداریشان به قبیله خود را به وفاداری آنها […]

اشتراک گذاری
22 تیر 1401
199 بازدید
کد مطلب : 326

قبیله گرایی، قوم گرایی یا تریبالیسم، تفکر سازماندهی یک قبیله یا قبایل برای دفاع و حمایت افراد عضو آن قبیله یا قبایل را گویند. همچنین قبیله گرایی را می‌توان روش تفکر یا رفتار گروهی از مردم که زیرمجموعه یک قبیله یا نژاد خاص هستند، تفسیر کرد که وفاداریشان به قبیله خود را به وفاداری آنها به دوستانشان، کشورشان یا گروهی خاص از مردم جامعه‌شان ترجیح می‌دهد.

قوم گرایی از دو کلمه قوم و گرایش ترکیب یافته است. قوم به معنای جمعی از افرادی است که پیوند خونی، زبانی و فرهنگی آنها را با هم یکجا کرده و گرایش؛ تمایل شدید و قوی به این پیوند قومی می باشد. با توجه به این، قوم گرایی عبارت از گرایش گروهی از افراد جامعه به منافع قومی و معیار قرار دادن آن در تمام فعالیت های زندگی می باشد.

بعضی از جامعه شناسان قوم را مجموعه انسان هایی می دانند که زبان، تاریخ، آداب، رسوم، عواطف و احساسات مشترک آنها را به هم پیوند می دهد.

قبیله گرایی مستلزم در اختیار داشتن یک هویت فرهنگی یا قومی قوی است که یک عضو از یک گروه از اعضای گروه دیگر را از هم جدا می‌سازد؛ این یک پیش شرط برای اعضای یک قبیله جهت داشتن یک احساس قوی از هویت یک جامعه قبیله‌ای به فرم واقعی است.

ساختار اجتماعی قبایل بسته به هر نوع قبیله و مورد خاص، می‌توانند تا حد زیادی متفاوت باشند اما با توجه به اینکه معمولاً قبایل که می‌توانند زیرشاخه قبایل بزرگ تری باشند، دارای ابعاد کوچک و کم تعدادی بوده و دارای یک نقش و ساختار ساده می‌باشند که دارای تمایزات زیاد اجتماعی بین افراد قبیله است.

از تریبالیسم یا قبیله‌گرایی می‌توان به عنوان یکی از آفات هر نظام و حکومتی نام برد؛ تفکری که صرفا به دنبال منفعت و موفقیت قبیله و جناح خود به هر قیمت و هزینه‌ای است؛ تفکری که معیار قرار گرفتن در مناصب اجرایی، نسب خانوادگی و هم خط بودن سیاسی و ملاک انتقاد و تخریب هم چیزی جز نسب خانوادگی و هم خط نبودن سیاسی نیست.

نوشته های مشابه

یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند
گزارش پیام‌شهر از دردِ دل‌های کارگران شهر

یک قوم دویدند و به مقصد نرسیدند

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *